“ျမတ္စြာဘုရား-မွာ "စိန္"၊
ေက်ာင္း-မွာ"သိမ္"၊
သကၤန္း-မွာ "ကထိန္"၊
ဆြမ္း-မွာပိဏ္” -ဆုိျပီး အဆုိရွိပါတယ္။

-"ဘုရား"မွာ "စိန္ဖူးေတာ္"ဟာ အျမင့္ျမတ္ဆုံး၊

-"ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးမ်ား"မွာ သာသနာျပန္႔ပြားေအာင္
ေဆာင္ရြတ္ေပးေနတဲ့ "သိမ္"က အျမတ္ဆုံး၊

-"သကၤန္း"မွာဆုိ
-တစ္ႏွစ္မွ တစ္လ၊
-တစ္လမွ တစ္ရက္၊
-တစ္ရက္မွ တစ္ေက်ာင္း၊
-တစ္ေက်ာင္းမွာမွ တစ္ၾကိမ္သာ ခင္းခြင့္ရတဲ့
"ကထိန္သကၤန္း"က အျမတ္ဆုံးျဖစ္သလုိ

-"ဆြမ္း"မွာလည္း ေန႔စဥ္ "အာစိဏၰကံ"အျမဲမျပတ္ လွဴဒါန္းေနတဲ့
"ဆြမ္း"ဟာလည္း အျမတ္ဆုံးျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကုိ -
"ပိ႑ပါတ (ပိဏ္တပါတ္) (သုိ႔) နိစၥဘတ္"လုိ႔ေခၚပါတယ္။

(ျမန္မာ-လုိျပန္ရင္
“သပိတ္၌ ခံရ၍ ရေသာဆြမ္း”။

"A Collection of alms. Food received in the alms-bowl of a Buddhist monk"-လုိ႔ ဖြင့္ပါတယ္။)

"ေန႔စဥ္ ေန႔တုိင္း ေလာင္းလွဴတဲ့ အလွဴ "ကုိေတာ့
"ပိ႑ပါတ-ဒါန" (သပိတ္ထဲသုိ႔ ထည့္၍ ဆြမ္းလွဴျခင္း) လုိ႔ဆုိပါတယ္။

-"စာေရးတံမဲခ်ျပီးလွဴဒါန္းတဲ့ဆြမ္း"ကုိေတာ့
"မဟာဒုတ္ဆြမ္း"(သလာကဘတၱ)၊

-"တစ္လ"မွာ "လဆန္း-(၁)ရက္မွ "လျပည့္"(၁၅)ရက္ထိ
"လဆန္းပကၡ"

"လျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္"မွ "လကြယ္"ထိက
"လဆုတ္ ပကၡ"

ဆုိျပီး-"တစ္လ"မွာ "တစ္ၾကိမ္"(သုိ႔) "ႏွစ္ၾကိမ္"-
လွဴဒါန္းတဲ့"ဆြမ္း"ကုိေတာ့
"ပကၡိယဘတၱ"-ဟုေခၚဆုိျပီး၊

-"ေန႔စဥ္ေန႕တုိင္း ေလာင္းလွဴ "တဲ့ "ဆြမ္းဝတ္"ကုိေတာ့
"ပိ႑ပါတ- ပိဏ္တပါတ္"(သုိ႔မဟုတ္) "နိစၥဘတ္" လို႔
ေခၚဆိုပါတယ္။

"မိမိ"အိမ္ေရွ႕သုိ႔ -
-ေရွးေရွး "ျမတ္စြာဘုရားရွင္"၏ အေလ့အထျဖစ္တဲ့ "ဆြမ္းခံျခင္း"-အမႈ၊
-"အဂၢသာဝက"၊ "မဟာသာဝက"၊ "ပကတိသာဝက"-အရွင္အျမတ္၏ ထုံးကုိ ႏွလုံးမူ၍
-စာသင္
-စာခ်၊
-တရားေဟာ ၊
-တရားထုိင္၊
"ပရိယတၱိဝန္"ကုိေဆာင္ေတာ္မူေနၾကေသာ "သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ား"၊

-"ပဋိပတၱိဝန္"ကုိ ေဆာင္ေတာ္မူၾကေသာ "သံဃာေတာ္"တုိ႔၏
"သပိတ္"ထဲသုိ႔
-ဆြမ္း တစ္ဇြန္း၊
-ဟင္း တစ္ခြက္၊ ေန႔စဥ္မွန္မွန္ခ်က္ျပီး ေလာင္းလွဴမယ္ဆုိရင္,

-ပုဂၢဳိလ္စြဲ လည္း ကင္း၊
-ေစတနာ လည္း နုိင္နင္း၊
-သဒၶါတရား လည္း ျဖဴဝင္းျပီး
-စိတ္နုိင္, ကုိယ္နုိင္လွဴရလုိ႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္မယ္။

"ရက္မွန္မွန္ ဆြမ္းေလာင္းလွဴသူ"မွာ "တစ္ရက္"လ်ွင္,
-"ပုဗၺ ေစတနာ"(မလွဴမီျဖစ္တဲ့ေစတနာ)၊
-"မုဥ ၥေစတနာ" (လွဴဆဲအခါမွာျဖစ္တဲ့ေစတနာ)၊
-"အပရ ေစတနာ"(လွဴျပီးေနာက္ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္တဲ့ေစတနာ) ကုသုိလ္ ဆုိျပီး "သုံးမ်ဳိး"-ရတာေပါ့။

"တစ္ႏွစ္"မွာ "(၃၆၅)ရက္"ဆုိေတာ့ "တစ္ႏွစ္"မွာ"(၁၀၉၅)မ်ဳိး"
ရတယ္လုိ႔ဆုိရမွာပါ။

ေနာက္ တစ္ခ်က္,
"သံဃာေတာ္"တုိ႕အေနျဖင့္
"အလွဴရွင္ ဆြမ္းဒကာ ,ဆြမ္းဒကာမမ်ား"ထဲမွ တတ္စြမ္းသမ်ွ လွဴဒါန္း-တဲ့
-"ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း"ကုိသာ အလွဴခံၾကျပီး၊
-ဆြမ္း ေကာင္းတာ, မေကာင္းတာ၊
-ဆြမ္းဟင္း ေကာင္းတာ , မေကာင္းတာဟု တစ္ခြန္းမွ မေျပာၾက။
ေလာင္းသမ်ွႏွင့္သာ တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲ ၾကတာပါ။

"တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲ တဲ့တရား"ကိန္းေနျပီဆုိရင္ "လုိခ်င္တပ္မက္မႈ
"ေလာဘ"အား "တဒဂၤ"အေနျဖင့္ ကင္း ေနပါေတာ့တယ္။

-ဆြမ္းခံျခင္း အမႈျပဳေတာ့မည့္ အခ်ိန္၊
- ျပဳေနဆဲအခ်ိန္၊
-ျပဳ ၿပီးသည့္အခ်ိန္ -မ်ားမွာ
"ဆြမ္းအလွဴရွင္မ်ား"အား "ေမတၱာပုိ႔သ"ၾကရပါတယ္။

"ေမတၱာဓာတ္ကိန္းေနမည္"-ဆုိပါရင္
"ေမတၱာ"ႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္ "ေဒါသ ကိေလသာ"
လည္း "တဒဂၤ"မွာ ကင္း ေနမွာျဖစ္ပါတယ္။

"ဆြမ္းခံၾကြသူ အရွင္ျမတ္မ်ား"မွာ -
"သတိ"ျဖင့္ သြားလာေနၾကရတာျဖစ္လို႔ "သတိ"၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ "ေမာဟ တရား"လည္း "တဒဂၤ"ကင္း ေနမည္သာ။

"ဆြမ္းခံျခင္း က်င့္ဝတ္"ဟာ,
"မာန္မာနတရားမ်ား"ကုိ ခ်ဳိးႏွိမ္ျပီးမွ ၾကြရသျဖင့္
"မာန တရား"လည္း "တဒဂၤ"ကင္း ေနမည္သာ၊

"ဆြမ္းခံက်င့္ဝတ္"ျဖင့္ က်င့္သုံးၿပီး "ဆြမ္းခံထြက္ေတာ္မူၾကေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္ အျမတ္မ်ား"အား-
-ဖူးေတြ႕ရျခင္း၊
-လွဴဒါန္းရျခင္းမ်ား ဟာ
"ဒကာ, ဒကာမမ်ား"အဖို႔
-ၾကည္နူးစရာ
-ဝမ္းေျမာက္စရာ၊
-ကုသုိလ္ျဖစ္စရာ-လို႔ "အျမင္မွန္"ေသာေၾကာင့္
"မိစၦာဒိ႒ိ"(မွားယြင္းေသာ အျမင္)လည္း "တဒဂၤ"ကင္း ေနမည္သာ၊

ေနာက္တစ္ခ်က္,
"ဆြမ္းခံျခင္း"အမႈဟာ "တစ္ပါးသူ"ထံမွာ
-ခုိးယူ
-လုယက္
-ျခိမ္းေျခာက္ျပီး ရယူျခင္းမ်ဳိး"-မဟုတ္ပဲ,

-"ေမတၱာတရား ျပည့္ဝသည့္ စိတ္"၊
-"မာန ကင္းရွင္းေနတဲ့ စိတ္"၊
-"ေလာဘ ကင္းရွင္းေနတဲ့ စိတ္ထား"နဲ႔ "အလွဴခံျခင္း" ျဖစ္လို႔
"ရရွိလာတဲ့ ဆြမ္း"ဟာလည္း
"ျဖဴစင္ေသာ အသက္ေမြးမႈ" ျဖစ္သျဖင့္
"မျဖဴမစင္ ႏွင့္ရအပ္ေသာ ဆြမ္းမဟုတ္"-ဟု "ႏွလုံးသြင္း"လုိက္
သည္ႏွင့္ "သံသယ ဝိစိကိစၦာ"၊

-"ကုသုိလ္အမႈ"ျဖစ္တာေၾကာင့္
"ရွက္စရာ၊ ေၾကာက္စရာ"လည္းမလုိသည့္ အတြက္
"အဟိရိက၊ အေနာတၱပၸ"-စသည့္ "ကိေလသာတရား"-မ်ား
"တဒဂၤ"ေတာ့ ကင္းရွင္း ေနမည္သာ၊

ထုိ႕ေၾကာင့္,
"ပိဏ္တပါတ္ဆြမ္း"ဟာ "ေလာင္းလွဴေနသူ" ဒကာ/ဒကာမမ်ား အဖုိ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားတယ္"-လုိ႔ ဆုိရမည္ျဖစ္ပါတယ္။

-"နိေရာဓသမာပတ္"မွထသည့္အခါ၊
-"ဖလသမာပတ္"မွ ထသည့္အခါမ်ားမွာ
လွဴဒါန္းပါလ်ွင္ "အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားတယ္"ဆုိတာ အားလုံး အသိပင္၊

ေနာက္တစ္ခ်က္က,
"မိမိ ေလာင္းလွဴလုိက္ေသာ ဆြမ္း"ဟာ
-"ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ အတြက္"လည္း မဟုတ္ေပ။

ထုိ"ဆြမ္း"ျဖင့္ ,
"ခံယူေသာ အရွင္မ်ား"-"ဘုဥ္း"ေပးနုိင္သကဲ့သုိ႔၊
-နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ ရဟန္း၊
-ခရီးသြား အာဂႏၱဳ ရဟန္းမ်ား၊
-သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေဝယ်ေဝစၥျပဳေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊
-ေအာက္ထစ္ဆုံး "တိရစၦာန္ေလးမ်ား"ပါ မက်န္ ခြဲေဝသုံးေဆာင္ၾကတာျဖစ္ လုိ႕ "သံဃိကဒါန"ဟုလည္း ဆုိနုိင္မည္ျဖစ္ပါတယ္။

"သံဃာ"ကုိ"လွဴဒါန္း"တာဟာ "အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားတယ္"-ဆုိတာ အားလုံးအသိပင္ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္
ေန႕စဥ္ လွဴဒါန္းေနေသာ "ပိ႑ပါတ- ပိဏ္တပါတ္ဆြမ္း
(နိစၥဘတ္)"ဟာ "သာသနာအတြက္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားတဲ့ ဆြမ္း"
-ျဖစ္ေၾကာင္း၊

"ဆြမ္းေလာင္းလွဴတဲ့ ဒကာ-ဒကာမ်ား"လည္း
"ဆြမ္း-အက်ဳိး ငါးပါး"-အပါအဝင္
"ထူးျမတ္ေသာ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား"ကုိ ရရွိနုိင္ပါေၾကာင္း ေရးသား
လိုက္ရပါတယ္။

━━━━━━━━━━━━━
"ဆြမ္း လွဴဒါန္း ရက်ဳိး"
━━━━━━━━━━━━━
(၁) အသက္ရွည္ျခင္း၊
(၂)အဆင္းလွျခင္း၊
(၃)ခ်မ္းသာၾကီးျခင္း၊
(၄)ခြန္အားဗလၾကီးမားျခင္း၊
(၅) ဥာဏ္ပညာၾကီးမားျခင္း။

━━━━━━━
မွီခိုရာ က်မ္းကိုး-
━━━━━━━

(၁။ "အဂၤုတၱရ္နိကာယ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ ေဘာဇနသုတ္"
၂။ "အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသိုလ္)"၏
"ပိဏ္တပါတ္-ဆြမ္း (ဆြမ္းေလာင္းလွဴျခင္းအက်ဳိးတရား) ရွင္းတမ္း"တရားေတာ္)